"Επειδή εστάθης βοήθεια μου, δια τούτο υπό την σκιά των πτερύγων σου θέλω χαίρει" (Ψαλ. Ξγ 7)
Γενήθηκα στην Αθήνα το 1968 σε μια τετραμελή οικογένεια. Με την αδελφή μου και τους γονείς πέρασα τα παιδικά μου χρόνια σε ένα περιβάλλον αγάπης, γαλήνης και καλής οικονομικής άνεσης.
Ο πατέρας μου μηχανικός του εμπορικού ναυτικού αγωνίστηκε στις θάλασσες του κόσμου για πολλά χρόνια με μόνο του μέλημα να μην μας λείψει τίποτα. Βεβαίως το επάγγελμα του τον έφερνε στο σπίτι μόνο για 2-3 μήνες τον χρόνο και η έλλειψη του ήταν πολύ αισθητή.
Η μητέρα μου είχε αναλάβει όλο το βάρος της διαχείρισης του σπιτιού και του μεγαλώματος μας, ήταν μητέρα και πατέρας μαζί.
Η σχέση της οικογένειάς μας με την θρησκεία ήταν τυπική στηριζόμενη στους τύπους, τις παραδόσεις και τα διάφορα έθιμα του τόπου μας.
Από μικρό παιδί είχα την αίσθηση ότι ο Θεός είναι ζωντανός και με φυλάει και απευθυνόμουν σε αυτόν στις όποιες δύσκολες στιγμές μου. Αισθανόμουν ότι κάθε τι κακό που κάνω ο Θεός το έβλεπε και λυπόταν πολύ (εγώ όμως το έκανα…).
Σαν χαρακτήρας από μικρός ήμουν ζωηρός (περισσότερο από το κανονικό), εύθυμος και κοινωνικός, πάντοτε ήθελα να προκαλώ το γέλιο και την αποδοχή από το περιβάλλον και τους φίλους μου.
Λόγω της δουλειάς του πατέρα μου από την ηλικία των 3 ετών ταξίδευα με την μητέρα μου σε διάφορα μέρη του κόσμου προς συνάντηση του πατέρα μου και αυτός ήταν ο λόγος να αγαπήσω τα ταξίδια. Ήθελα να κάνω μια δουλειά που να μου επιτρέψει να εξερευνήσω τον κόσμο και επειδή τα καράβια πηγαίνουν αργά και δεν θα προλάβαινα, σκέφτηκα να γίνω αεροπόρος.
Στο σχολείο ήμουν καλός μαθητής έως το Λύκειο όπου άρχισα να κάνω παρέες και να αποκτώ διάφορα κοσμικά πάθη όπως κάπνισμα, γλέντια, σχέσεις με συμμαθήτριες μου και ότι άλλο συμβαίνει στην εφηβεία. Ευχαριστώ όμως τον Θεό διότι, αν και ο διάβολος προσπάθησε, δεν επέτρεψε να παρασυρθώ σε ακρότητες οι οποίες θα ήταν μη αναστρέψιμες. Δεν θέλει αφήσει να κλονισθή ο πους σου· ουδέ θέλει νυστάξει ο φυλάττων σε.(ψαλ. Ρκα 3)
Τελειώνοντας το Λύκειο γνώρισα την σύζυγο μου με την οποία ήμασταν συμμαθητές στο δημοτικό και ο Κύριος μας έκανε από τότε αχώριστους μέχρι και την ημέρα που τον γνωρίσαμε.
Έφυγα για σπουδές στην Αμερική αρχίζοντας να εκπληρώνω το παιδικό μου όνειρο για να γίνω αεροπόρος. Τα πάντα τότε φάνταζαν όμορφα και σίγουρα, ήμουν βέβαιος για την επιτυχία μου και ονειρευόμουν ότι σύντομα θα ερχόταν η ημέρα να κατακτήσω τον κόσμο των αιθέρων. Όπου εισέλθη υπερηφανία, εισέρχεται και καταισχύνη· η δε σοφία είναι μετά των ταπεινών. (Παρ.ια 2) Ο θεός με φύλαξε στην εκπαίδευση μου από θανατηφόρα ατυχήματα με τα αεροπλάνα τα οποία εγώ τα απέδιδα τότε στην καλή μου τύχη.
Επέστρεψα στην Αθήνα και τότε γνώρισα τα αδέλφια της συζύγου μου τα οποία πήγαιναν στην αληθινή εκκλησία του Χριστού. Θυμάμαι ότι τότε δύο πράγματα μου έκαναν εντύπωση, ότι η εκκλησία τους ήταν για εμένα ελάχιστα γνωστή (αλλά είχε μεγάλο τίτλο…) και ότι τα αδέλφια της Αννας εξέπεμπαν μια πρωτόγνωρη γαλήνη, χαρά και αγάπη, που δεν είχα συναντήσει σε άλλους ανθρώπους.
Οι συζητήσεις μας πάνω στα θέματα του θεού αμέσως μου κέντρισαν το ενδιαφέρον να ασχοληθώ με την μελέτη του λόγου του Θεού, πιο πολύ για να διερευνήσω την ορθότητα των απόψεων τους οι οποίες για εμένα ήταν τότε απόλυτες και ακραίες, αλλά και από μια άσβεστη δίψα που είχε η ψυχή μου από παιδί να ανακαλύψει την αλήθεια περί της ύπαρξης του θεού.
Ανοιξα λοιπόν την Αγία Γραφή (που είχα κλέψει από έναν νοικάρη που είχαμε όταν ήμουν 12 ετών, είπαμε ήμουν άτακτο παιδί…) και αμέσως άρχισα να πλέω στον λόγο του θεού από την Γένεση έως την Αποκάλυψη, αχόρταγα χωρίς να μπορώ να σταματήσω. Αμέσως αγάπησα τον Χριστό, εντυπωσιάστηκα από την ιστορία του λαού Ισραήλ, ανακάλυψα την δύναμη και την σοφία του Θεού, Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού! πόσον ανεξερεύνητοι είναι αι κρίσεις αυτού, και ανεξιχνίαστοι αι οδοί αυτού!(Ρωμ. ια-33) προσευχήθηκα σε αυτόν και μου έδειξε σε ένα ενύπνιο ότι καθώς διάβαζα τον λόγο του μια δύναμη σαν ποταμός μέσα από την κοιλιά μου διαπερνούσε το σώμα μου προς τα πάνω και έβγαινε σαν δάκρυα λύτρωσης, σαν δυνατή βροχή, έπεφταν πάνω στην γραφή μου και όλο αυτό το ποτάμι με καθάριζε μου έδινε ανέκφραστη γαλήνη, απέραντη αγάπη για αυτόν.
Δεν είχε έρθει όμως η ώρα του να με υιοθετήσει ακόμα.
Πήγα με την Αννα στην εκκλησία του Χριστού μερικές φορές αλλά η καρδιά μου ήταν σκληρή δεν είχε γίνει ακόμα αγαθή γη, η υπερηφάνεια μου, η αγάπη και τα πάθη του κόσμου δεν με άφηναν να γίνω παιδί του Θεού.
Τότε άρχισα να γνωρίζω το σκληρό πρόσωπο του κόσμου, την ταλαιπωρία του ανθρώπου μακριά από τον Χριστό, το ψέμα και την υποκρισία των ανθρώπων. Επικατάρατος ο άνθρωπος όστις ελπίζει επί άνθρωπον και κάμνει σάρκα βραχίονα αυτού και του οποίου η καρδιά απομακρίνεται από του Κυρίου (Ιερ. Ιζ-5)
Προσπαθούσα να βρω δουλειά στην Ολυμπιακή αλλά ήθελε μεγάλο μέσο και ενώ όλοι μου υπόσχονταν ότι θα προσληφθώ, κάθε φορά ήμουν αποτυχών. Αγωνίστηκα για πολλά χρόνια αλλά τίποτα δεν γινόταν. Ταύτα λέγει ο άγιος, ο αληθινός, ο έχων το κλειδίον του Δαβίδ όστις ανοίγει, και ουδείς κλείει και κλείει, και ουδείς ανοίγει (Aποκ. Γ-7).
Παντρευτήκαμε με την Αννα και ευχαριστώ τον Θεό που μας έδωσε τα δύο παιδιά μας. Αγωνιζόμασταν να επιβιώσουμε μέσα στην τρικυμία της ζωής, χωρίς Χριστό, χωρίς ελπίδα.
Άνοιξα ένα μαγαζί με υπολογιστές αλλά απέκτησα χρέη και υπέρμετρες υποχρεώσεις. Η ζωή μου πνίγηκε στην απελπισία και το άγχος. Έχασα τον ύπνο μου πάλευα να μαζέψω χρήματα για να καλύψω τις υποχρεώσεις μου. Το μέλλον διαγραφόταν ζοφερό.
Κάποια στιγμή άνοιξε μια χαραμάδα ελπίδας όταν με κάλεσαν να εργασθώ σε μια αεροπορική εταιρία. Σκέφτηκα ότι η ταλαιπωρία μου τελείωσε.
Ο Θεός όμως μόλις είχε αρχίσει να ξεδιπλώνει το σχέδιο της σωτηρίας μου. Aλλ’ ευφερίσκει μέσα ώστε ο εξόριστος να μην μένει εξωσμένος απ’ αυτού (Σαμ Β’ ιδ-14).
Οι υποχρεώσεις μου στο μαγαζί, η σύζυγος μου που δεν μπορούσε να αντέξει την συχνή απουσία μου από το σπίτι και την φύση της δουλειάς, η σκληρή και άδικη αντιμετώπιση μου από κάποιους προϊστάμενους μου στην εταιρία και ένα πρόβλημα στην μέση που με οδήγησε να κάνω εγχείρηση, αλλά πάνω απ’ όλα το σχέδιο του Θεού, με οδήγησαν έξω από την δουλειά που τόσο πολύ αγαπούσα. Δεν είναι δυνατόν ανθρωπίνως να αντέξει κανείς τόσο μεγάλο βάρος, έτσι και εγώ λύγισα, δεν ήξερα τι να κάνω, ήμουν σε απόγνωση.
Τότε η σύζυγος μου πρότεινε να δοκιμάσουμε την λύση του Χριστού στην ζωή μας την οποία αποδέχθηκα.
Γεύθητε και ιδέτε ότι αγαθός ο Κύριος Μακάριος ο άνθρωπος, ο ελπίζων επ’ αυτόν(Ψαλ. Λδ-8)
Πέρασα διστακτικά την πόρτα της εκκλησίας εκείνη την ημέρα, λαβωμένος, ταπεινωμένος.
Γονάτισα μπροστά στον Κύριο των δυνάμεων.
Με όλη μου την ψυχή ζήτησα το έλεος και την χάρη του και αυτός απλόχερα, με όλη του την αγάπη πήρε το βάρος από πάνω μου, γιάτρεψε τις πληγές μου με έκανε παιδί του. Η ζωή μου άλλαξε ριζικά, όλες οι «ατυχίες» που είχα μέχρι τότε εξαλείφθηκαν, βρήκα την ειρήνη και την γαλήνη στην ζωή μου, στην οικογένεια μου, στην δουλειά μου. Όθεν εαν τις ήναι εν Χριστώ, είναι νέον κτίσμα τα αρχαία παρήλθον, ιδού τα πάντα έγειναν νέα. (Κορ Β ε-17)
Αναγεννήθηκα εν’ Χριστό Ιησού, βαπτίσθηκα στο νερό μαζί με την σύζυγο μου και από εκείνη την ημέρα. Εγώ όμως και ο οίκος μου θέλομεν λατρεύει τον Κύριον (Ινα κδ-20).
Πρόσφατα ο Κύριος με βάπτισε με το πνεύμα του το Άγιο, τον ευχαριστώ.
Ευχαριστώ τον Κύριο μου που με λύτρωσε, με αγάπησε με αγάπη αιώνια, με έπλυνε με το αίμα του Υιού του Ιησού Χριστού, με ελευθέρωσε από το ψέμα του κόσμου, άνοιξε τους οφθαλμούς μου και έγραψε το όνομα μου στο βιβλίο της Ζωής.
Πιστεύω ότι το καλό έργο που άρχισε μαζί μου θα το φέρει σε αίσιο τέλος και ότι ο δρόμος για την αιώνια ζωή παρ’ ότι δύσκολος θα είναι όμορφος αφού θα τον περπατήσουμε μαζί του.
Ανάθες εις τον Κύριον την οδόν σου και έλπιζε επ’ αυτόν και αυτός θέλει ενεργήσει(Ψαλ. Λζ-5 )
ΣΤΕΛΙΟΣ ΑΡΑΠΑΝΤΖΗΣ
